Van een te vroege aanmelding tot tweevoudig winnaar – Teun van den Elzen

Er gaat niets boven Groningen, behalve het Groninger Studenten Cabaret Festival (oké, misschien het Leids, Cameretten en AKF maar dit is een blog over het GSCF, vandaar). Na vijf premature stand-up optredens had ik me al in 2018 vrij overmoedig aangemeld. Maar na wijs advies van eerdere festivaldeelnemers heb ik me alsnog teruggetrokken, omdat het te vroeg voor me was — na ’t lezen van de geweldige recensies over Henk Overdijk en de andere finalisten bleek dit de juiste keuze. Speltip 7: pak het juiste moment.

Een jaar later deed ik auditie in een zaaltje in Utrecht tegenover een enthousiaste Rob van Wijk, een stralende Audrey Bolder, een sympathieke Jurriaan (dat de achternaam van deze me ontschoten is, is schandalig) en oud-grand-slam-pakker Martijn Kardol. Die laatste was zo druk met carrière maken dat hij vertegenwoordigd werd door een camera; we moesten tot de finale wachten om deze uiterst sympathieke man als gast-act in levende lijve mee te maken. Fun fact: die avond had hij eigenlijk bij de verjaardag van z’n schoonmoeder moeten zijn, waar men speciaal voor Martijn een camera had gericht op het kringgesprek, zodat hij dit thuis kon terugkijken.

Toen kreeg ik een telefoontje: ik was door! Dit was me één keer eerder gebeurd ten tijde dat ik auditie deed voor een niet-nader te noemen clown en acrobaat, maar dat terzijde. Als klassieke opportunist was het eerste wat ik deed natuurlijk de mede-kandidaten checken: Oscar Smit. Die kende ik als een van de grappigste jongens uit het open mic circuit (zoiets kan trouwens echt alleen bij stand-up comedy, moet je voorstellen dat restaurants een open keu-… laat maar). Met hem zou het een tof festival worden, dat hij tegelijkertijd pittige concurrentie vormde nam ik op de koop toe. Alyssa Gonzalez. Zij had gewoon aan Studio Herman Teirlinck gestudeerd! Zo’n beetje de meest prestigieuze opleiding van de Benelux. Ik kwam bij de aanmelding voor dat soort opleidingen nooit verder dan de eerste ronde. Kai Bodewitz. Deze 19-jarige (!) Jongen had al een eigen show gegeven in een uitverkocht Parktheater in Eindhoven — angstaanjagend en impressive! Muzikaal trio EMMA was eerder dit jaar ver gekomen bij het grootste kleinkunstfestival van Nederland (AKF) en had een solide geschoolde achtergrond; én ze konden fakking goed zingen, al kwam ik daar pas tijdens de eerste try-out achter. En Jaromir Palthe, waar helemaal niks over te vinden was op het wereldwijde web. Dat ik me niet moest laten misleiden door zijn digitale afwezigheid werd bevestigd toen hij tijdens het deelnemers-weekend op hilarische wijze, met heel veel branie vertelde over z’n vakantie, z’n ouders en z’n vriendin.

Na de enerverende try-out tour waarbij we meerdere uithoeken van het land hebben gezien begon op 13 november dan eindelijk het festival. De enorme stadsschouwburg voelde in die dagen als een gezellig klein clubhuis waar iedereen de deur bij elkaar plat liep, samen werd gegeten, gedronken, gehuild (weinig hoor, weinig), gedronken (ja twee keer) en gelachen. Zowel met de deelnemers, de organisatie en presentatoren/gast-acts. Overigens, het is een groot misverstand dat optreden leuk is. De 25 minuten waarin je als act in een (halve) finale staat gaan niet zelden als een roes aan je voorbij. Het zijn de momenten daarvoor en daarna, als je met z’n allen toeleeft naar de show en als je weer aan het landen bent. Lullen over cabaret en comedy — alleen seks is leuker (en dan niet eens altijd). Ik was enorm onder de indruk van het vakmanschap van de techniek (Maurice en Toon & Co): stuk voor stuk bijzondere mensen die ik snel hoop tegen te komen in ‘het vak’. Het fantastische bestuur die behalve een kneiterstrak festival ook een bizar goeie sfeer hebben weten te creëren — door hun voelde ik me weer eventjes écht student! En natuurlijk de niet aflatende steun van Audrey Bolder die zich tot op het laatste moment bekommert om elke millimeter van iedere act en die precies aanvoelt wat een deelnemer nodig heeft (vaak is dat gewoon een beetje liefde). Metafoor alert! Audrey Bolder is de zon van het festival waar wij als deelnemers omheen zweven en zonder wie we ver weg in het universum zouden eindigen. Wat een topvrouw. Of ‘vakvrouw’, zoals Jacques zei.

Toen kwam de nasleep. Die is enorm. Als jury- en publiekswinnaar wordt je bijvoorbeeld gevraagd om een blog te schrijven over het festival. Jammer dat je maar één keer mee kunt doen.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *